“Ik heb een uitdaging nodig”
Pluryn doet er alles aan om passende dagbesteding of een werkplek te vinden voor mensen met een handicap. Gezocht wordt naar (vrijwilligers)werk of andere activiteiten midden in de samenleving. Dat past in de nieuwe visie op dagbesteding: meer naar buiten gericht. Toekomstdromen van cliënten kunnen zo waar worden. Patrick Geurtsen is een voorbeeld van zo’n geslaagde integratie.
Patrick, 26 jaar, is cliënt van Pluryn. Hij woont redelijk zelfstandig in een aanleunappartement in Beekbergen. “Dit is een training om zelfstandig te worden. Als je eraan toe bent kun je op een flatje gaan wonen. Ik heb een vriendin die niet bij Pluryn woont. Samenwonen? Nee, nog niet, ik wil eerst mijn eigen zaakjes op orde hebben.”
Bij die eigen zaakjes hoort natuurlijk ook het hebben van werk. “Ik heb al veel banen gehad, voor ik vijf jaar geleden bij Pluryn kwam. Ik was al op mijn zestiende van school af, de school voor moeilijk lerenden. Ik ben tentenbouwer geweest en heb via uitzendbureaus gewerkt. Ook ging ik een tijdje naar het activiteitencentrum van Pluryn. De begeleiders daar zoeken begeleidwerkprojecten voor iedereen die het kan.”
Sensortjes
Ze vonden echt een goede plek voor hem, vindt Patrick. Sinds een half jaar werkt hij nu bij een woonzorgcentrum, waar ook cliënten van Pluryn wonen. Hij werkt er bij de technische dienst en de facilitaire dienst. Drie dagen per week, als vrijwilliger.
”Om negen uur begin ik met vuilniszakken leeghalen, de resto schoonmaken, ramen zemen, trap vegen. Ik heb een corveetakenlijst. Ik doe het alleen, met problemen kan ik bij Lidy van de receptie terecht. Om half elf ga ik vuilnis ophalen bij de afdelingen, ook bij die van Pluryn. Vanaf één uur loop ik met Leo van de technische dienst mee, we gaan dan lampjes en batterijen vervangen van sensortjes en zo. Ik kom met die klussen ook op de kamers van de mensen. Dan bel ik eerst aan. We doen ook het tuinonderhoud en vegen de parkeergarage aan. Om vier uur kan ik naar huis. Op dinsdag werk ik in het restaurant, eten ronddelen. In de ochtend ga ik dweilen. Na de pauze zet ik in de keuken bestellingen in de kast. Het is gevarieerd werk. Ik heb ook leuke collega’s. Collega’s en cliënten kennen me. Ze waarderen mijn werk ook. Als ik iets niet snap, zeg ik het. Of ik laat het aan een ander over. Sommige dingen mag ik niet doen, zoals met die sensoren. Dat is een levenszaak, als het kapot gaat…”
Uitdaging
“Ik vermaak me wel. Als ik naar mijn salaris kijk, dan is het minder leuk. Ik krijg wel een reiskostenvergoeding en werkkleding. Mijn droom is om hier in vaste dienst te komen. Ik wil in de toekomst wel centen verdienen. Maar het salaris dat ik wil hebben, kan niemand betalen…”, lacht Patrick.
“Ik voel me veel beter nu ik werk dan toen ik op het activiteitencentrum zat. Ik ben niet meer zo moe. Een uitdaging moet ik hebben. En het is belangrijk om buiten te werken. ’s Ochtends smeer ik mijn brood, ’s middags kom ik thuis. Dat is toch heel anders. Dat je echt naar buiten gaat om te werken.”